Do tej pory byłam w domu, odizolowana od większości. Miałam swoje książki, swoje smoki i swój świat, do którego wpuszczałam tylko tych, których chciałam wpuścić. Jeżeli ktoś wtargnął do środka złym słowem, wyzwiskami i drwinami, byłam rozrywana na strzępy: umysł-dusza-serce... umysł drze się jak nieopanowany smok, dusza ma wszystko gdzieś, serce wciąż krwawi, ale stanowczo powstrzymuje smoka przed wybuchem. Zbyt często gryzłam się w język...
Teraz dosłownie olewam ludzi z nowej szkoły (nawet tych, którzy uważają, że mnie znają...). Chcę się uczyć, chcę się dobrze uczyć...
Byliśmy z nową klasą na lodach. Są nawet... mili...
A wakacje przeminęły z wiatrem, w rytmie
walca ze "Śpiącej Królewny" i kołysanki z
"Anastasi", pracowicie, słodko, gorzko i kwaśno... Było fajnie... Momentami nawet bardzo (dzięki Martuś :))... Ale czasem, zżerał mnie strach... Zwłaszcza nocami... Noc nie jest do spania tylko do rozmyślania co było i co będzie. Do tworzenia nierealnych scenariuszy rozmów, które prawdopodobnie nigdy się nie odbędą...
Ale moment... przecież wakacje jeszcze się nie skończyły! Przecież jeszcze cały weekend, jeden z najbardziej imprezowych weekendów w roku! Urodziny mojego "debila" (czyt. młodszego brata :)), wyjście do kina... Mnóstwo zabawy z młodymi. Z resztą... jak przez cały rok... :)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz